Pokazywanie ŻON innemu. Parkapatiarek. Para · 2 miesiące temu. Zwale do fotek kogoś żony teraz :) crap1970. Mężczyzna · 2 miesiące temu.
× Uwaga! Korzystasz ze Zbiornika w wersji mini. KLIKNIJ TUTAJ aby przejść do pełnej wersji. Szukam panów, których podnieca pokazywanie fotek nagich partnerek. Witam,bardzo mnie podnieca pokazywanie żony....zapraszam do korespondencji... tez to lubie i to bardzo Chetnie pokaże swoją żonę ubraną i nagą Chetnie pokaże swoją żonę ubraną i nagą mnie tez to kreci jak by co to dla wszystkich priv - czekam Pokaze swoją:) Mężczyzna () · 11 lat temu bardzo mnie kręci oglądanie cudzych żonek może mi ktoś swoją zaprezentuje? Pokazac ci moja?:) Mężczyzna () · 3 lata temu Tak bardzo chętnie Dla fanów zarośniętych cipek, album "Włoski.", hasło: xxxx Mężczyzna () · 10 lat temu Bardzo interesujący temat, chętnie powymieniam się fotkami żony:) Mężczyzna () · 10 lat temu ktoś chętny, pisać PRIV ja tez to bardzo lubie mmmm lubie to tez :) no ba nie ma nic fajniejszego zdjęcia mojej suczki w zamian za ostre komentarze i fantazje borysidoris@ zdjęcia mojej suczki w zamian za ostre komentarze i fantazje borysidoris@ ja lubie jak ktos ja oglada i przy tm mu slinka kapie jak was to kreci to pokazujcie je... Zapraszam do kontaktu wszystkich, którzy chcieliby mi pokazać zdjęcia swoich żon, dziewczyn, swoich byłych oraz swoich sióstr! :-) Pozdrowienia dla wszystkich
Pokazywanie ŻON innemu. Boskilik. Mężczyzna · Jestem Łukasz, mam 27 lat, hetero, z chęcią popisze, pofantazjuję jak i ocenie piękno Twojej żony
Mechanizmy rozwoju ekshibicjonizmuTypy ekshibicjonizmuOdmiany ekshibicjonizmuLiteratura:Exhibitionismus - wystawiactwo, obnażalstwo, ekshibicjonizm - jest to odchylenie seksualne polegające na pokazywaniu (prezentacji) własnych narządów płciowych w celu osiągnięcia zaspokojenia seksualnego zupełnie anonimowej osobie i bez kontekstu związanego z przygotowaniem do spółkowania. Akt ekshibicji zazwyczaj jest poprzedzony objawami prodromalnymi, występującymi obok napięcia seksualnego, którymi są ruchliwość, niepokój, drażliwość czy zniecierpliwienie. Mogą wystąpić nawet objawy fizyczne takie jak ból i zawroty głowy, uczucie gorąca, pocenie, biegunki, palpitacja serca, a nawet kłucie w cewce moczowej. W czasie syndromu prodromalnego występuje często świadomość konieczności dokonania aktu ekshibicji, odczuwana jako forma przymusu wewnętrznego. Trudności zewnętrzne w bardzo niewielu przypadkach są powstrzymujące, wręcz przeciwnie - mogą być dodatkowym bodźcem stymulującym. Po redukcji napięcia seksualnego głównym odczuciem jest ogarniające poczucie wstydu oraz absurdalność całej sytuacji, co wiąże się najczęściej z postanowieniem zaprzestania tego typu praktyk. Ekshibicjoniści bardzo często uprawiają samogwałt w czasie aktu ekshibicji lub zaraz po powrocie do domu. Reakcja ofiary ma dla dewianta ogromne znaczenie. Zastraszenie, zainteresowanie i zawstydzenie sprawiają mu dużą rozkosz, natomiast reakcja obojętna budzi rozczarowanie. Ekshibicjonistami są najczęściej młodzi mężczyźni, którzy najczęściej używają płaszcza przeciwdeszczowego jako jedynego ubioru i obnażają się w miejscach takich jak mało uczęszczane uliczki, parki, poczekalnie, korytarze, pociągi, tramwaje lub autobusy. Mogą też dokonywać aktów ekshibicji w oknach mieszkań czy łazienek, co bywa zaliczane do tzw. pseudoekshibicjonizmu i wynika raczej ze ?sprośnej zuchwałości? niż z konieczności zaspokojenia seksualnego. Ekshibicjonizm psychiczny charakteryzuje się opowiadaniem historyjek seksualnych, szczegółów z własnego życia seksualnego, sprośnych kawałów, dwuznacznych sytuacji czy pisaniu sprośnych listów. Ma to na celu wywołanie podniecenia seksualnego u słuchaczy, co sprawia przyjemność dewiantowi. Ekshibicjonizm właściwy charakteryzuje się nieodpartym pędem do obnażania się, co zastępuje ekshibicjoniście normalny stosunek płciowy. Może być on zdolny do odbycia prawidłowego spółkowania z partnerką (część ekshibicjonistów nie jest w stanie tego dokonać ze względu na przedwczesny wytrysk nasienia), lecz nie jest to dla niego źródłem tak wielkich doznań seksualnych jak akt ekshibicji, który może dodatkowo wywołać napięcia emocjonalne i zadowolenie związane z agresją lub wyzwaniem. Osobowość ekshibicjonisty charakteryzuje się wewnętrznymi rozbieżnościami między seksualnym pożądaniem a wstydliwością, ambicją a nieśmiałością, potrzebą seksualna a niemożnością jej zrealizowania. Często są to ludzie pozostający w nieudanych układach partnerskich lub mający trudności w nawiązywaniu kontaktów towarzyskich. Akt ekshibicji jest dla nich impulsywnym rozładowaniem napięć seksualnych z udziałem zupełnie anonimowej osoby, stwarzającym możliwość rezygnacji z osobistego stosunku do drugiej osoby. Ekshibicja może być też wyrazem fantazji masturbacyjnych o treści fetyszystycznej, sadystycznej, masochistycznej lub innej (poszukiwanie bardzo młodych kobiet lub dzieci w celu wywołania większego wrażenia). Ekshibicjoniści nie tworzą jednorodnej grupy dewiantów, wyróżniamy: osoby nie wykazujące odchyleń od normy zdrowia psychicznego poza dewiacyjnym popędem seksualnym (właściwi /nawykowi) osoby charakteryzujące się zmianami w zakresie popędu płciowego (zwiększenie, zmniejszenie jego siły) ludzie ze zmianami w sferze emocjonalnej osobowości, najczęściej niedojrzali emocjonalnie ludzie z niedojrzałością psychiczną i opóźnionym rozwojem umysłowym (charakter zastępczy spowodowany niemożnością znalezienia partnera seksualnego) osoby cierpiące na zaburzenia nerwicowe np. nerwica natręctw osoby wykazujące zaburzenia charakteru ludzie będący w stanach padaczkowych, zatruci akty zastępcze - u osób kalekich, odizolowanych (więzienie), po rozstaniu z partnerką (zaburzenie może nie występować w czasie udanego związku partnerskiego). Mechanizmy rozwoju ekshibicjonizmu Psychoanalitycy opisują dwa mechanizmy wykształcenia ekshibicjonizmu: pierwszy opiera się na założeniu, że obnażanie narządów płciowych w wieku dziecięcym jest całkowicie normalne. Problem pojawia się wtedy, gdy w wyniku pewnych urazów psychicznych następuje utrwalenie bezwstydu dziecięcego odnośnie przejawów popędu seksualnego w życiu dorosłym (niedojrzałość) drugi dotyczy chęci zaprzeczenia kompleksu kastracji, a obnażenie ma na celu (według Fenichela - 1945) : --- uzyskanie potwierdzenia o posiadaniu pełnowartościowego penisa i zaprzeczeniu w ten sposób kastracji --- otrzymanie dowodu na władzę i potencję poprzez lęk kobiety --- zaprzeczenie kastracji poprzez zmuszenie kobiety do pokazania własnych narządów płciowych (magiczne wyobrażenie o fallicznej kobiecie, penis u kobiety całkowicie rozwiązał by problem kastracji). Typy ekshibicjonizmu Ekshibicjonistów dzielimy na dwa typy, nie odgraniczone od siebie, ale z istniejącymi między nimi typami pośrednimi: typ "kompensacyjny", do którego należą osoby z regresyjnym charakterem dewiacji, dokonujące aktu ekshibicji w wyniku doznanych urazów społecznych lub seksualnych, bądź rozczarowań lub gdy dewiacja jest objawem dodatkowym towarzyszącym chorobom psychicznym lub cielesnym oraz alkoholizmowi. typ fobiczno - impulsywny, do którego należą ludzie o większych zaburzeniach osobowości - najczęściej recydywiści. Wykazują oni skłonności do innych dewiacji, takich jak: oglądactwo i transwestytyzm. Są to osoby posiadające zaburzenia lękowe o charakterze histerycznym lub obsesyjnym i wydaje się, że ekshibicjonizm może być spowodowany tu innymi czynnikami specyficznymi, a opisywany typ jest oddzielną jednostka chorobową. W aspekcie prawnym ekshibicjonizm jest przestępstwem karanym za wykroczenie przeciwko moralności publicznej, jednak często dewiantom udaje się skuteczne wytłumaczyć lub po prostu uciec. Niebezpieczeństwo dewiacji polega na tym, że może wywołać u napastowanej kobiety lub dziewczynki uraz psychiczny, mogący powodować reakcje nerwicowe i zaburzenia późniejszych odczuć seksualnych. Ekshibicjonizm jest najczęstszym zaburzeniem seksualnym, stanowi 1/3, a co najmniej 1/4 wszystkich przestępstw seksualnych. Wśród ekshibicjonistów karanych sądownie spotyka się 20% recydywistów. Dewianci nie poddają się najczęściej leczeniu, gdyż nie uważają swojej skłonności za chorobę, natomiast przykrości związane z pobytem w sądzie, więzieniu lub grzywna mogą zahamować dopuszczanie się aktów ekshibicjonistycznych. Rzadkie są przypadki dewiacji połączonej z agresją (gwałtem). Ekshibicjonizm u kobiet według jednych autorów nie występuje, a zdaniem innych jest raczej stylem życia niż dewiacją. Ekshibicjonizm u kobiet przejawia się chęcią pokazania piersi i brodawek sutkowych, co miałoby wzbudzić pożądanie u mężczyzn. Nie wiadomo, czy należy doszukiwać się podtekstu dewiacyjnego we wprowadzeniu coraz bardziej powszechnej mody topless?! Mogło to być spowodowane chęcią wzbudzenia pożądania, podziwu lub po prostu motywem komercyjnym. Niektórzy autorzy zaliczają tatuaż o treści erotycznej do graficznej formy ekshibicjonizmu Erotografomania (pseudolia) to pisemna forma ekshibicjonizmu polegająca na uzyskaniu zaspokojenia seksualnego poprzez opisywanie scen erotycznych. Odmiany ekshibicjonizmu Kandaulezizm - jest to forma ekshibicjonizmu skojarzonego z masochizmem i polega na osiąganiu podniecenia seksualnego i rozkoszy poprzez pokazywanie nagiej żony lub partnerki seksualnej innym mężczyznom bez jej wiedzy, za jej zgodą lub za zgodą wymuszoną. Ocieractwo (frotteuryzm) - jest odmianą ekshibicjonizmu polegającą na uzyskiwaniu podniecenia seksualnego i rozkoszy na skutek dotykania lub pocierania rożnych części ciała kobiety poprzez wykorzystanie możliwości zbliżenia się do niej np. w tłoku, czego efektem może być wytrysk nasienia. Triolizm (pluralizm) - jest odmiana ekshibicjonizmu skojarzonego z oglądactwem, w którym zaspokojenie seksualne uzyskuje się poprzez uczestniczenie w akcie płciowym, w którym bierze udział kilka osób (conajmniej trzy). Literatura: Kazimierz Imieliński "Seksiatria" tom. 2, PWN, Warszawa 1990.
podnieca Cię pokazywanie żony ? jakotakinick VIP. bardzo mnie podnieca, a najbardziej wymiana z innym fotkami swoich. Adamson23. Mężczyzna · 2 miesiące temu.
Spam comments are visible to you only, you can delete them or mark as not spam Delete all Samimi,Sırdaş,Anlayışlı,Olğun ve Tecrübeli bir Erkek arkadaş arayan ve ebatı birazcık standartların üstünde seven Bayan ve beni aktif olarak kabul edecek Çiftlerle tanışmak ve arkadaş olmak istiyorum.(GİZLİLİK 1 inci ve TEK ŞART) İsteyenin karısını yer bitiririm. O da izlesin en baştan sona kadar karısı ile inanılmaz bi şekilde sevişirken ve karısını sikerken karısının girdiği pozları aldığı zevkleri ona bakışlarını. İsterim açıkçası üçlü bi ilişkimiz olsun fakat sikicileri boğaları ben olucam Bu turk karilari nasilda azgin oluyor yaa Almanya nrwden çiftler yazabilir KALIN DAMARLI BÜYÜK SEVEN HATUNLAR SADECE MSJ ATSIN LÜTFEN GAY LAR BACIMSINIZ :))) Kayseriden bayan ciftler varsa eklesin İzmirli ciftler ve hanimlar eklerseniz sevinirim 🔥 Hamburg karisini siktirmek istiyen gizlilik icersinde Fantasin gerceklesin yaz bekliyom Arzu işte bunu yapmalıyızzz Ohhh karımı siktirirken çok zevk alıyorum Yenin yaptıģın çekimi sikiiim, ne bu ya,düzgün tutsana şu kamerayi Olgun,Samimi,Dürüst,Tecrübeli ve SIRDAŞ bir erkek arkadaş ile Gizlilik güven içinde görüşmek isteyen ve büyük seven her yaştan ciddi bayanlar aktif erkek isteyen çiftler mesaj atın tanışalım görüşelim. akarisini paylasmayi seven ciftler varsa mesajla4iji bekliuor. Karisini siktiren adam ne zevk alıyor varya off Slm ben hollandali hakan benimle eşini paylaşmak isteyenleri bekliyorum canı sevişmek istiyen tum bayanları bekliyorum [email protected] Batman ve çevre illerden seks yapmak isteyen bayanlar ı sayfama bekliyorum önemli olan rahatlamak diğilmi boş verin porno izlemeyi asıl pornoyu biz çekelim ınsta onyedicm17 telgram hulkk17 Olgunlar sismanlara goca gotlu kadınlara deli oluyrm önce msj Alikaya3535 İzmir ve çevresi gizlilik ve güven esasıyla evli bekar fark etmez uzun performans kaliteli sex isteyen beklerim degisik bir duygu erkegin karisi bir baskasiya sikisiyor erkek istaha geliyor zevk aliyo karisinin sikiliisi o fffff izmirden büyük yarakla unutulmaz seks yaşamak isteyenleri mesaj kutuma bekliyorum
Pokazywanie ŻON innemu. byddy89 VIP. Mężczyzna · miesiąc temu. priv :) Roste VIP. Kto wyśle fotki swojej żony/dziewczyny na priv chętnie ocenię
Swoje opracowanie eksperci z Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości, zaprezentują w poniedziałek 13 kwietnia br. podczas zorganizowanej przez IWS konferencji pt. pt. Prawo w działaniu, Nowe przestępstwa przeciwko przypominają autorzy, przestępstwo określone w art. 191a zostało wprowadzone do polskiego kodeksu karnego ustawą z r. Przedtem de facto nie było możliwości prawnokarnej ingerencji w przypadkach określonych w tym przepisie (chyba, że w aspekcie rozpowszechniania pornografii). - W sytuacji rozpowszechniania wizerunku nagiej osoby pokrzywdzony mógł skorzystać jedynie z ochrony cywilnoprawnej (naruszenie dóbr osobistych). Nagminność tego typu zachowań, a przede wszystkim umieszczanie z różnej motywacji zdjęć czy filmów w Internecie spowodowała konieczność przeciwdziałania temu zjawisku. Należy zatem stwierdzić, że wprowadzenie tego typu przestępstwa do polskiego systemu prawa karnego było w pełni zasadne (co potwierdza także znaczna liczba spraw zarejestrowanych w powszechnych jednostkach prokuratury w pierwszych latach obowiązywania przepisu art. 191a Dyskusyjną sprawą jest to, czy ustalone brzmienie przepisu jest właściwe – czytamy w produktu: 40283189 Rok wydania: 2013 Autor: Marek Mozgawa Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej>>> Zdaniem jego autorów wysoce kontrowersyjne jest samo pojęcie nagości. Wątpliwości budzi konieczność użycia dla bytu przestępstwa określonych środków (przemocy, groźby, podstępu). Z uwagi na to, iż ustawa stanowi „używając w tym celu wobec niej przemocy, groźby lub podstępu”, de lege lata w grę wchodzi tylko i wyłącznie użycie przemocy wobec osoby pokrzywdzonej (z wyłączeniem możliwości przyjęcia, aby przemoc ta była nakierowana na inną osobę albo też przeciwko rzeczy (a ściślej na osobę za pośrednictwem rzeczy). De lege ferenda można rozważyć propozycję modyfikacji przepisu art. 191a poprzez zamianę sformułowania „używając w tym celu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu” na „używając w tym celu przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu”.Badaniami empirycznymi autorzy objęli rok 2012. Ustalili, że wystąpiły 252 sprawy z art. 191a § 1 które zostały zainicjowane w tym roku we wszystkich jednostkach prokuratury powszechnej w całej Polsce. W sprawach tych podjęto następujące decyzje: 102 odmowy wszczęcia postępowania karnego (40,5%), 105 umorzeń postępowania (41,7%), 38 spraw skierowano do sądów z aktami oskarżenia (15,1%), 7 spraw załatwiono w inny sposób. Jak widać zatem stosunkowo niewiele spraw trafia do sądów z aktami oskarżenia (15,1%). Dominują odmowy i umorzenia, których łącznie jest aż 82,2%.W 105 sprawach zakończonych umorzeniem postępowania przygotowawczego wystąpiło 109 czynów. Jako podstawę umorzeń najczęściej wskazywano: art. 17 § 1 pkt 10 (brak wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej) – 35 spraw; art. 322 (niewykrycie sprawcy) – 28; art. 17 § 1 pkt 2 czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że czynu nie popełniono – 26; art. 17 § 1 pkt 1 – czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia – 102 sprawach zakończonych odmową wszczęcia postępowania wystąpiły 104 czyny. Jako podstawę odmowy wszczęcia postępowania wskazywano: art. 17 § 1 pkt 2 (brak znamion czynu zabronionego) – 42 sprawy; art. 17 § 1 pkt 10 (brak wniosku osoby uprawnionej) – 36 spraw; art. 17 § 1 pkt 1 (czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia) – 23. Przesłankami podnoszonymi w uzasadnieniach postanowień przemawiającymi za podjęciem decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (lub jego umorzeniu) było najczęściej uznanie, że nie doszło do na „geografię” przestępstw z art. 191a widać że najwięcej spraw było w apelacji katowickiej (45–17,9%), choć niewiele mniej w warszawskiej (35–13,9%), gdańskiej (32–12,7%), wrocławskiej (28–11,1%), krakowskiej (27–10,7%). Charakterystyczne jest to, że są to apelacje obejmujące środowiska wielkomiejskie. Liczba spraw prowadzonych w tych 5 apelacjach (167) stanowi 2/3 ogółu spraw prowadzonych we wszystkich jednostkach prokuratury w całej o przestępstwie zawiadamiały same osoby pokrzywdzone (w 201 przypadkach – 172 kobiety i 29 mężczyzn). W 23 przypadkach zawiadomienie o przestępstwie złożyła matka osoby pokrzywdzonej, zaś w 5 podkreślają autorzy, przeprowadzone badania pokazują, że w praktyce zdecydowanie dominuje rozpowszechnianie (wizerunku nagiej osoby lub/i osoby w trakcie czynności seksualnej), a owo rozpowszechnianie ma miejsce przede wszystkim przy użyciu Internetu. Gdy chodzi o utrwalanie, to występuje ono zdecydowanie rzadziej, a najczęściej jest dokonywane przy użyciu telefonu komórkowego (którego rola współcześnie zdecydowanie wykracza poza pierwotnie przypisywane mu znaczenie komunikacyjne), zaś użytym środkiem zazwyczaj jest 38 sprawach skierowanych do sądów z aktami oskarżenia mieliśmy do czynienia z 44 czynami. 26 z nich zakwalifikowano tylko z art. 191a § 1 (z tym jednak, że w 13 z nich wystąpił rzeczywisty zbieg przestępstw), 7 (w sześciu sprawach) z art. 191a § 1 w zw. z art. 12 (czyn ciągły) z tym, że w 5 z nich miał miejsce rzeczywisty zbieg przestępstw), zaś w 11 przypadkach wystąpiła kumulatywna kwalifikacja. Należy zauważyć, że stosunkowo często w kontekście realizacji ustawowych znamion przestępstwa z art. 191a § 1 pojawia się przestępstwo nękania. Miało to miejsce aż w 11 czynach (25%); czterokrotnie art. 190a § 1 pojawił się w kumulatywnej kwalifikacji i siedmiokrotnie w rzeczywistym zbiegu przestępstw. Wynika to z faktu, że często sposobem nękania jest rozpowszechnianie wizerunku nagiej osoby (lub/i osoby w trakcie czynności seksualnej).Skazano 31 (z 40) oskarżonych; wobec 5 sprawców (w czterech sprawach) postępowanie zostało umorzone; 2 sprawy były w toku w czasie prowadzenia badań; wobec jednego sprawcy zastosowano warunkowe umorzenie postępowania karnego, jeden oskarżony został uniewinniony. W przypadku wyroków skazujących w 11 z nich zastosowano art. 335 zaś w jednym – art. 387 oskarżonym jest mężczyzna, w większości przypadków po 30 roku życia (57,5%), mieszkaniec miasta, stanu wolnego (65%), nie karany (67,5%). Równie często oskarżonymi są osoby pracujące, jak i nie pozostające w stosunku zatrudnienia. Znaczna część oskarżonych jest dobrze wykształconych (wykształcenie średnie i wyższe – 45%). Pokrzywdzonymi z reguły są kobiety (w 95% przypadków). Niemal zawsze sprawca i osoba pokrzywdzona znają się wcześniej (95%). Nierzadko pomiędzy stronami była (lub jest) więź emocjonalna (34,2%).Z przeprowadzonej przez Marka Mozgawę i Katarzynę Nazar-Gutowską analizy wynika, że sądy nie są zbyt surowe wobec sprawców przestępstw z art. 191a § 1 Zazwyczaj orzekana jest kara pozbawienia wolności (z warunkowym zawieszeniem jej wykonania), choć zdarzają się przypadki sięgania po instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzania kary łagodniejszego rodzaju (art. 58 § 3 Niewątpliwie negatywne jest to, że w tożsamych stanach faktycznych zapadają zdecydowanie różne orzeczenia, co oznacza, że polityka karna wobec sprawców tego typu przestępstw nie jest właściwie Marek Mozgawa, Katarzyna Nazar-Gutowska. Utrwalanie lub rozpowszechnianie wizerunku nagiej osoby – art. 191a (analiza prawnokarna i praktyka ścigania). Artykuł opublikowany w czasopiśmie Prawo w Działaniu nr 19. Patronem konferencji, podczas której zaprezentowane zostały badania autorów, jest wydawnictwo Wolters Kluwer
Szukam pomocy, bo już nie wiem co robić, chcesz sobie spokojnie pograć a tutaj taki błąd jeszcze kiedyś to było raz na 5 gier a teraz co grę. i nie szukam pomocy typu "zresetuj ruter" bo to nic nie daje ENG: I'm looking for help, because I don't know what to do anymore, you want to play quietly a
Damian Janus Popęd i symbol - słowo o perwersjach seksualnych Wprowadzenie do psychopatologii cz. 7 Perwersje seksualne i ich struktura są trudne do rozumiejącego opisu, gdyż w ich przypadku mamy do czynienia z popędami, a popędy — jak wiadomo — wymykają się językowi, są „niewerbalne". Z drugiej strony właśnie w przypadku perwersji mamy rozbudowaną, trudną do jednoznacznej analizy, sferę uwarunkowanych kulturowo i indywidualnie znaczeń. Nie mamy więc bynajmniej do czynienia z jakimś „czystym popędem". W przypadku człowieka wydaje się on raczej nie występować, gdyż popęd zawsze „przechodzi" przez język, symbolizację, fantazję, znaczenie. W przypadku perwersji zdaje się być szczególnie silnie powiązany ze światem znaczeń. Jeśli to, co powyżej napisałem, nie jest do końca jasne, wyrażę się prościej. Czy kogoś, kto osiąga seksualne zaspokojenie jedynie w obecności dominującej, starszej kobiety ubranej w czarny skórzany kostium, z odsłoniętymi pośladkami i piersiami Czytelnik nazwałby perwertem? Pewnie tak. A z czym mamy tu do czynienia? Z całym zespołem znaczeń: „starsza" i „dominująca", „czarna skóra", „nagie pośladki i piersi". A więc to perwersyjne zachowanie nie może oprzeć się jedynie na popędach, gdyby tak było to i zwierzęta byłyby zdolne do takich ekscesów. Jednak nie robią tego, gdyż nie mają tak rozbudowanego świata znaczeń i fantazji, jak człowiek. Zwierzęta biorą to, co im biologia przygotowała bez żadnych udziwnień. W podanym przykładzie nie chodzi też o zwiększenie prostych „zmysłowych doznań", gdyż to nie zmysły, a umysł jest tu dodatkowo stymulowany. Żeby nie mnożyć bytów będę stosował pojęcie „perwersja" w rozumieniu psychoanalitycznym, które wydaje mi się bardziej naturalne i przejrzyste od seksuologicznego. W tym ostatnim za kategorię nadrzędną uznaje się dewiacje seksualne (parafilie), do których zalicza się wszelkie odmienności seksualne. Dewiacje z kolei różnie się dzieli, np. na odchylenia seksualne nie patologiczne i patologiczne, w których wyróżnia się rodzaj impulsywny i progresywny, do którego z kolei należą zboczenia płciowe (nazywane właśnie perwersjami). Podziały i terminy seksuologiczne starają się być blisko związane z medycyną, i z tego powodu próbują czynić rozróżnienia typu „chorobowe" — „nie chorobowe", w „normie" — „poza normą" itp. Psychoanalityczne podejście jest prostsze, mówi po prostu o perwersyjności, która może być jedynie pewną sferą osobowości, bądź dominować w charakterze. Tylko w tym ostatnim przypadku stwierdzimy, że mamy do czynienia z „osobą perwersyjną". Tak więc wszelkie odmienności seksualne nazywa się perwersyjnymi, ale jednocześnie ma się świadomość, że może być różne ich nasilenie, a w pewnym stopniu dotyczą one wielkiej części populacji. Czy jest możliwa jednoznaczna definicja owych odmienności, a więc perwersji? Ścisłość jest tu dość trudna. Ogólnie wymieniłbym następujące kryteria wskazujące na perwersję: w zachowaniu seksualnym partner jako osoba traci znaczenie, liczą się pewne jego „atrybuty" lub w ogóle nie chodzi o drugiego człowieka; niejednokrotnie występuje unikanie stosunku waginalnego i stałe zastępowanie go przez inne rodzaje rozładowania (stosunki analne, oralne, przez pocieranie o jakąś część ciała, o przedmiot, poprzez masturbację); zachowania seksualne są mniej lub bardziej sztywne (przyjemność przynosi tylko określone zachowanie) oraz mają elementy impulsywności, poczucia przymusu, charakteryzują się brakiem zważania na konsekwencje. Oczywiście u różnych osób mogą dominować różne czynniki i w różnym natężeniu. Jednak powszechny jest manipulacyjny stosunek do partnera i sfery seksualnej w ogóle. Powiedziałem, że osoba partnera traci na znaczeniu. Oczywiście może się zdarzyć przypadek, gdy dla perwerta jego partner (np. żona) stanowi wartość, darzy go on uczuciem itd. Jednak w akcie seksualnym koncentruje się on na tym wąskim „wycinku", który go podnieca. Przeważnie też perwersyjność staje na drodze angażowaniu się w partnera i tworzeniu monogamicznego związku. W perwersji stosunek seksualny odbywa się więc nie tyle z Zosią czy Kasią, lecz ze stopami, pośladkami, z kobietą-związaną itp. W innych przypadkach może chodzić o seksualny kontakt — jeśli można tak powiedzieć — z pewnym wiekiem i jego właściwościami (pedo- czy gerontofilia, czyli zamiłowanie do dzieci lub starców), zdeformowanym ciałem (dysmorfofilia), z partnerem po amputacji (akrotomofilia), z ciałem martwym (nekrofilia). W innych przypadkach w grę w ogóle nie wchodzi kontakt z drugim człowiekiem — oprócz zoofilii, w której obiektem seksualnym jest zwierzę, seksuologia zna zaburzenia preferencji seksualnych, w których satysfakcja seksualna uzyskiwana jest w sytuacji przebywania na wysokości (akrofilia), gdzie obiektem seksualnym są pająki (arachnefilia), pieluszki (autonepiofilia), kał (koprofilia) lub chociażby własne ciało upodobnione do ciała kobiety i oglądane w lustrze (automonoseksualizm). Oczywiście to jeszcze nie wszystkie perwersje! Ekshibicjonizm, który jest jedną z najczęstszych perwersji, polega na eksponowaniu narządów płciowych przypadkowym osobom. Dotyczy w zasadzie jedynie mężczyzn i prącia. Typowy ekshibicjonista pragnie wywołać szok lub zmieszanie, zaskoczyć kobietę niespodziewaną sytuacją. Najlepiej jeśli emocje te połączone są z zainteresowaniem i ekscytacją kobiety. Jeśli natomiast reakcją jest obojętność, drwina lub też przejęcie inicjatywy przez kobietę oraz zachęta do bliższego kontaktu, wtedy najczęściej traci podniecenie i wycofuje się. Ekshibicjoniści mogą mieć normalne stosunki płciowe (niekiedy są to ludzie żonaci), jednak najczęściej nie dają im one pełnej satysfakcji. Fetyszyzm polega na seksualnej preferencji jakiejś części ciała lub przedmiotu. Kogoś podnieca jedynie kontakt z włosami, kogoś innego — z pośladkami kobiety. Bodaj najczęstszy jest fetyszyzm stóp. Mężczyzna charakteryzujący się takimi preferencjami podnieca się widokiem kobiecych stóp, pragnie je masować, całować oraz dotykać prąciem. Przy czym nie dąży on do waginalnej penetracji, ale pragnie osiągnąć orgazm podczas obcowania ze stopami. Jest to tzw. fetyszyzm mały, według terminologii seksuologicznej. Mały, gdyż w tym przypadku fetysz jest związany z żywą osobą — jest to część jej ciała lub jej określony ubiór. Fetyszyzm duży polega na tym, że fetyszem jest przedmiot, niezależnie od kobiety. Może tu chodzić w zasadzie o dowolną rzecz, chociaż szczególnie znane jako fetysze są takie przedmioty jak buty, bielizna, rękawiczki. Znany jest też np. przypadek fetyszyzmu smoczka (mężczyzna kupował smoczki, dotykane wcześniej przez sprzedawczynie, i w kontakcie z nimi osiągał zaspokojenie). Sadyzm (od nazwiska markiza de Sade’a) najczęściej jest łączony z masochizmem w jedno pojęcie „sadomasochizm". Jest tak dlatego, że zachowania sadystyczne i masochistyczne bywają w różny sposób powiązane. Często sadyści wykazują cechy masochistyczne i vice versa. Poza tym masochiści i sadyści tworzą uzupełniające się pary. Na czym polega sadyzm? Rozładowanie seksualne może być osiągnięte jedynie w przypadku wyraźnej dominacji nad partnerem. Zadawanie bólu nie jest bynajmniej sednem tego, o co chodzi sadyście — istotniejszy jest lęk ofiary (a niekiedy partnera) i poczucie pełnej władzy nad nią. Masochizm (od nazwiska Sacher-Masocha, powieściopisarza) jest zewnętrznie odwrotnością sadyzmu. Masochista pragnie być maksymalnie zdominowany przez partnera (a niekiedy oprawcę). Uczucie bólu nie jest dla niego najważniejsze, ba, odczuwa je równie nieprzyjemnie, jak przeciętny człowiek. Ważniejsza jest świadomość bycia podporządkowanym, zdominowanym i poniżonym. Masochiści lubią odgrywać rolę karconych dzieci, niewolników, ludzi bez wartości. Istnieje grupa masochistów, którym przyjemność sprawia udawanie zwierząt (np. „piesków swojej pani"). Tylko bowiem na pozycji zwierzęcia czują się wystarczająco poniżeni i zdominowani, aby uzyskać zaspokojenie. Istotna jest jeszcze jedna sprawa: zarówno w sadyzmie seksualnym, jak i w masochizmie akt seksualny jest na ogół poddany wyraźnej rytualizacji (stroje, przyjmowane role, gra), co wyklucza lub zmniejsza realne szkody fizyczne, jakie mogłyby nastąpić. Ostatnio „modne" stało się zagadnienie pedofilii. Niestety najczęściej brak tu rzetelnych informacji, gdyż górę biorą emocje. Przypominam sobie wypowiedź jednego z prawników, który powiedział coś sprowadzającego się do stwierdzenia — nie pamiętam tej wypowiedzi dokładnie — że jest różnica pomiędzy osobą gwałcącą trzyletnie dziecko a kimś, kto podszczypywał trzynastolatkę. Ten skądinąd logiczny i oczywisty fakt, stał się powodem ataków na niego, że jakoby uznaje on „lepszą i gorszą pedofilię". Jest jednak oczywiste, że istnieje tu gradacja i są różne stopnie ukierunkowania popędu seksualnego na osoby nieletnie (na małe dzieci lub dorastające, tylko na dzieci lub na dzieci i dorosłych, z przemocą lub bez przemocy itd.). Pomimo utartych społecznych ocen, należy pamiętać, że pedofilią można sensownie określać jedynie stałe seksualne zainteresowanie dziećmi w wieku przedpokwitaniowym lub we wczesnym okresie pokwitania (ICD-10). Nazywanie „pedofilem" dziewiętnastolatka, który zainteresował się czternastoletnią dziewczyną jest absurdem. Należy też pamiętać, że pokazywani przez media pedofile-gwaciciele czy też pedofile-mordercy stanowią jedynie niewielki odsetek. W tych przypadkach aspekt sadystyczny i psychopatyczny sprawcy jest o wiele silniejszy od nastawienia pedofilnego. Kandaulezizm (od imienia króla Lidii, Kandaulesa) z pewnością nie należy do szeroko znanych perwersji. Polega na tym, że rozkosz seksualną sprawia mężczyźnie pokazywanie innym mężczyznom swojej żony lub kochanki. Mężczyzna ten pragnie widzieć ich podziw i pożądanie swojej partnerki. Niekiedy może to prowadzić do seksu we troje (triolizm). Zajmijmy się teraz bliżej strukturą i przyczynami perwersji. Ogólnie należy stwierdzić, że perwersje są próbami uzyskania rozładowania seksualnego poprzez specyficzny rodzaj kontaktu z drugim człowiekiem, przy czym ważne jest utrzymywanie dystansu wobec niego. Już na przykładzie pierwszego z opisywanych zaburzeń, ekshibicjonizmu, widzimy zasadnicze cechy wszystkich perwersji: unikanie normalnego zespolenia seksualnego, dystansowanie się od partnera, preferowanie ściśle określonych sytuacji oraz reakcji. W przypadku ekshibicjonizmu mężczyzna redukuje sytuację seksualną w zasadzie do dwu rzeczy: swojego prącia oraz reakcji zbulwersowania i/lub zaciekawienia kobiety. Te dwa elementy „biorą udział" w tym akcie seksualnym. Mężczyzna niejako staje się swoim prąciem, a kobieta jedynie reakcją na nie. Sfera indywidualności obu osób, możliwość innego rodzaju współdziałania pomiędzy nimi (normalny stosunek), inne emocje (intymność, przywiązanie, radość i inne) zostają wycięte. I oto właśnie ekshibicjoniście chodzi. Aby mógł uzyskać zadowolenie ów kontakt musi właśnie tak wyglądać. Pojawienie się innych elementów w relacji momentalnie hamuje jego podniecenie, powodując nawet lęk. Również na przykładzie fetyszyzmu można dobrze ukazać większość mechanizmów grających rolę w innych perwersjach. Pewien mężczyzna, który początkowo miał raczej normalne pożycie płciowe, zaczął miewać przedwczesny wytrysk, po pewnym czasie już na sam widok żony, później zaprzestał normalnych stosunków seksualnych, a zaczął szczególnie podniecać się łydkami żony, następnie jej stopami, butami kobiet, aż w końcu podniecały go i buty i ślady kobiecych butów na ziemi. Jednocześnie miewał połowiczny wzwód oraz wytrysk nasienia. Przykład ten ukazuje kilka rzeczy. Przede wszystkim widać, że fetysz nie jest czymś statycznym, co przeczy prostej teorii warunkowania bodźców, która tłumaczy fetyszyzm skojarzeniem fetysza ze stanem podniecenia seksualnego (np. mały chłopiec pierwszy raz ujrzał nagą dziewczynę w kapeluszu i doznał podniecenia; od tej pory kapelusz stał się jego fetyszem). Przypadek ten przeczy też przypuszczeniom o sztywnej symbolicznej naturze fetysza (że np. stopy „symbolizują" penisa). To, co seksualnie podniecało opisywanego mężczyznę niejako „schodziło" coraz niżej — coraz dalej od narządów płciowych, a wreszcie coraz dalej od kontaktu z kobietą. W końcu fetyszyzm częściowy (mały) — w którym fetysz był jeszcze związany z osobą partnerki — przeszedł w fetyszyzm całkowity (duży), gdzie seksualność była związana już tylko z przedmiotem (buty, ślady). Zauważmy też, że zaczęło się do przedwczesnego wytrysku, początkowo w trakcie dotykania żony, a później już na sam jej widok. Z początku można by sądzić, że żona zaczęła tego mężczyznę szalenie podniecać. Jednak okazuje się, że przedwczesny wytrysk był „drogą" do zdystansowania się od kontaktu z żoną i kobietami w ogóle. Mimo wszystkich różnic podobne elementy znajdziemy zarówno sadyzmie jak i masochizmie. Sadysta potrzebuje poczucia kontroli, gdyż inny rodzaj współbycia z obiektem seksualnym blokuje jego podniecenie i przyjemność. To, czego stara się unikać, to bycie na równej płaszczyźnie z partnerem seksualnym (oczywiście w zasadzie zawsze dotyczy to mężczyzny, który nie chce być na równi z kobietą). Unikanie tego wszystkiego, co poeci zwą „zjednoczeniem", „zespoleniem", „jednym ciałem i duchem" itp. gra tutaj fundamentalną rolę. Sadysta — a dotyczy to w zasadzie wszystkich perwersji — chce mieć seks bez uznania istnienia drugiej osoby. Dlatego stara się ją sprowadzić do rangi przedmiotu, w pozycji człowieka ustawiając jedynie siebie. W masochizmie — który w postaci seksualnej również dotyczy głównie mężczyzn — pragnienie jest podobne: nie być na równi z partnerem — tyle, że masochista wybiera „dół" relacji. Jedynie, w momencie, gdy jest kontrolowany przez innego człowieka, poniżony, wręcz pozbawiony ludzkiej godności może on osiągnąć zaspokojenie. Relacja "face to face" nie jest dla niego atrakcyjna, w głębi psychiki go przeraża. Należy zauważyć, że podobnie jak w sadyzmie — choć zabrzmi to paradoksalnie — w masochizmie istotną rolę odgrywa poczucie siły. Mówiąc w skrócie: masochista czuje, że wzmacnia go to, iż przetrwał nawet jeśli wszystko „wystawił na baty" (a więc nie tylko swoje ciało, ale także swą godność itp.). W swoim mniemaniu, również swego partnera, sadystę, przerasta. Przyczyny zachowań pedofilnych są złożone i mogą być różne w różnych przypadkach. Niejednokrotnie pedofile to osoby, które w jakiejś mierze nie „pożegnały się ze swoim dzieciństwem". Kontakty z dziećmi są dla nich rodzajem uaktywniania w sobie własnych dziecięcych sfer. Ich dziecięca seksualność nadal w nich żyje, gdyż z jakichś powodów nie przetworzyła się w dojrzałą seksualność (z powodu swej siły, przedwczesnego rozbudzenia, traumy itd.). Tacy ludzie identyfikują się z dzieckiem i niejako w nim przeżywają samych siebie jako dzieci. Tak jak w przypadku innych perwersji gra tutaj też rolę ucieczka przed dojrzałym kontaktem erotycznym. Akt z dzieckiem pozwala na zachowanie większej kontroli, poczucie „bycia górą". Pedofil staje się „nauczycielem" seksualności, jest zawsze jakby o krok do przodu przed dzieckiem. Mamy tu do czynienia z elementem w zasadzie zbieżnym z tym, co obserwujemy u niejednego normalnego mężczyzny. Wielu mężczyzn potrzebuje wiedzieć, że to oni byli inicjatorami współżycia, oni „zdobyli" kobietę, a nawet, że ją „wykorzystali". Jednak dorosła kobieta na ogół wie, co robi i takie rozumienie zaistniałego kontaktu przez mężczyznę może się okazać nader błędne. Pedofile, aby tego uniknąć i kultywować swoje poczucie władzy, wybierają osoby niedojrzałe. Tak więc pedofil częściowo identyfikuje się z dzieckiem, a częściowo może uzyskać szczególnie silne poczucie kontroli nad tym, co się dzieje, co w kontakcie z dojrzałą, „doświadczoną" kobietą nie byłoby możliwe. Trudno powiedzieć jakie są motywacje kobiet uprawiających akty pedofilne, gdyż są to sytuacje rzadsze. W niektórych przypadkach może również chodzić o regresję do własnych dziecięcych odczuć, poczucie władzy, impulsy sadystyczne lub działania zastępcze. Kandaulezizm — który jest ostatnią z wybranych przeze mnie perwersji — kwestię unikania relacji diadycznej załatwia w ten sposób, iż włącza drugiego mężczyznę. Grają tu również rolę czynniki specyficzne. Przyjrzyjmy się im. Nie jest chyba dla nikogo niczym dziwnym, że na różne sposoby identyfikujemy się z bliskimi osobami. Wyraża się to w tym, że jesteśmy dumni z ich sukcesów, smucimy się porażkami, miewamy podobne preferencje i zainteresowania. No i bywamy o te osoby zazdrośni. Zazdrość jest bowiem momentem, w którym czujemy, że osoba, z którą się identyfikowaliśmy jednak „nie jest nami", ma swoje własne sprawy, z których my jesteśmy wyłączeni. Otóż mężczyzna, którego podnieca pokazywanie swojej nagiej żony innym lub nawet „dawanie" im jej w celach seksualnych, bazuje na swojej identyfikacji z nią. Udostępnianie partnerki ma aspekt masochistyczny („zdradza mnie"), ale też umożliwia kontrolę nad sytuacją („a jednak biorę w tym udział, nie jestem wykluczony"). A skoro chodzi tu o identyfikację to znaczy, że w akcie seksualnym kobiety z innym mężczyzną... „bierze udział" jej partner. Mamy więc tutaj ukryty homoseksualizm lub jakiś rodzaj zaburzenia tożsamości seksualnej (w sensie biseksualizmu). Jako podstawowy element większości (jeśli nie wszystkich) perwersji wymieniłem próbę zachowania dystansu wobec kobiety. Zajmijmy się jeszcze bliżej tym dziwnym aspektem, na przykładzie fetyszyzmu. Pewne jest to, że fetyszystę normalny stosunek seksualny „nie kręci". Należy jednak pójść dalej i zauważyć, że wynika to z rodzaju lęku przed normalnym genitalnym kontaktem z kobietą. Jednak doprawdy trudno jest opisać, czego dokładnie boi się fetyszysta. Można mówić, że „boi się kobiet", co jest do pewnego stopnia prawdą, lecz jest to stwierdzenie bardzo ogólnikowe. Chociaż niektórzy fetyszyści mogą świadomie przeżywać lęk przed relacją z kobietą (rozmową, współbyciem itp.), to jednak inni nie muszą mieć tak bezpośrednich zahamowań. Lęk fetyszysty jest związany z nieświadomym znaczeniem stosunku seksualnego. Fetyszystę przeraża różnica płci, ściślej mówiąc „komplementarność" jaka z niej wynika. Stawia go ona w pozycji owej „drugiej połowy pomarańczy", czyli wobec tego, że właściwie jest on tylko jakimś dopełnieniem drugiego człowieka (kobiety). Narządy płciowe kobiety (pochwa) są tego widomym znakiem. Dlatego unika normalnego stosunku, który ma w sobie element zlania się z drugim człowiekiem. Wiąże się to też z tym, co w psychoanalizie nazywa się lękiem kastracyjnym. Różnie próbowano ten lęk opisywać, np. wywodząc go z gróźb ojca lub matki, że chłopcu „obetnie siuraska jeśli będzie się nim bawił". Lepiej jednak patrzeć na niego, jako wynikły z lęku przed komplementarnością płci — chłopiec nieświadomie boi się, że w akcie seksualnym utraci swoją tożsamość, jednostkowość, wolność. Co mogłoby zneutralizować lęk fetyszysty, skoro kobieta jest dla niego czymś obcym i przerażającym? Gdyby kobieta miała coś w rodzaju penisa — wtedy fetyszysta byłby uratowany. Wszystkie fetysze, czy to buty, włosy czy majteczki są do pewnego stopnia ekwiwalentem nieistniejącego kobiecego penisa. Fetyszysta postępuje tak, jakby sobie mówił: „o proszę, kobieta to nie tylko to ciało z przerażającą pochwą, proszę zobaczyć ma jeszcze to, to, i to (fetysze), wcale nie czyha na mojego penisa, nie grozi mi zlanie z nią". Fetyszysta więc stale coś kobiecie „doprawia". Fetyszysta do końca chce wierzyć, że kobieta ma penisa. Oczywiście zdaje sobie sprawę, że ona go nie ma, jednak jego postępowanie możemy rozumieć jako próbę odsunięcia tej trudnej świadomości od siebie. Fetyszyzm kształtuje się już w dzieciństwie, a biorąc pod uwagę, że chodzi w nim o lęk przed kobietami to nie powinno być zaskoczeniem, że ma on związek z relacją z matką. Najprawdopodobniej w relacji tej zabrakło „neutralizującej" obecności ojca. Mały chłopiec musiał poczuć, że „jest dla matki wszystkim", i to spowodowało jego... przerażenie. Być może matka spostrzegała go jako „swojego małego mężczyznę" i stawiała w tej roli wyżej ojca. W ten sposób chłopiec czuł, że ma być jakimś dopełnieniem matki, bez którego ona nie potrafi żyć. Czuł, że nie może o sobie decydować, że matka chce go pochłonąć. Dodatkowo bardzo szybko dziecko zaczyna przedświadomie (czyli jakby niejasno świadomie) kojarzyć, że ważną rolę gra tu jego siusiak (dla Czytelnika nie ulega myślę wątpliwości, że matka zachowuje się tak, a nie inaczej właśnie dlatego, że chodzi o dziecko płci męskiej, a więc w istocie rozchodzi się o siusiaka). Żyjąc z takimi uczuciami, jako dorosły mężczyzna będzie unikał partnerskiego kontaktu (pochłonięcie), oraz obawiał o swoje narządy płciowe (to samo pochłonięcie, lecz na poziomie członka w pochwie). Mogło być też tak, że matka jakoś strasznie nie forowała syna, lecz jej relacja z ojcem była specyficznie zaburzona, co spowodowało, że stała się dla dziecka niezrozumiała, nazbyt tajemnicza, niemal magiczna. Powiedziałem, że zabrakło tu ojca. Otóż ojciec mógłby po pierwsze skierować zainteresowanie matki na siebie, co odbarczyłoby chłopca, a po drugie ukazałby chłopcu na czym polega pragnienie matki, kim ona jest (np. że matka — że tak powiem — „chce chłopa" a nie małych chłopców). To oswoiłoby matkę w oczach syna, stałaby się dla niego bardziej zrozumiała jako kobieta, a tym samym mniej przerażająca. Gdy tak się nie dzieje chłopiec zaczyna fantazjować, że matka również ma siusiaka (tzw. penis matczyny). Jest to powszechna fantazja w dzieciństwie, byle tylko nie utrzymywała się zbyt długo. Czego uczy nas istnienie perwersji? Widzimy na ich przykładzie, że ludzkie zachowania są zdeterminowane przez — że tak powiem — struktury symboliczne, a nie jedynie przez hormony, proste dążenie do przyjemności, rozumiany prosto i potocznie popęd seksualny, inne „proste" uczucia i emocje (np. lęk, ekscytacja) itp. Struktury te są zawsze częściowo nieuświadomione, lecz wpływają na zachowanie. W perwersjach wygląda to tak, że perwert pragnie rzeczy, która nie jest po prostu stosunkiem seksualnym, osobową relacją z drugim człowiekiem, związkiem, partnerstwem, czy jakkolwiek byśmy to nazwali. Normalna seksualność nie jest bowiem dla niego pociągająca. Jednocześnie nie wie on dlaczego pociąga go to, co go pociąga, oraz dlaczego zwyczajna płciowość nie jest dla niego atrakcyjna, a często wręcz go odpycha. Wiele perwersyjnych zachowań kończy się po prostu samogwałtem, co dobitnie ukazuje, że nie chodzi w nich o jakąś specyficzną stymulację dotykową. Wygląda więc na to, że zachowania te nie tyle zadowalają „ciało", co „umysł" — ważne jest wystąpienie pewnej sytuacji, pewnego zestawu bodźców, które „dobrze się kojarzą", są podniecające. Można powiedzieć, że to nie narządy płciowe, lecz umysł perwerta jest głodny stymulacji. Układ bodźców, które mogą go zadowolić jest inny, niż ma to miejsce w przypadku osoby o normalnej seksualności. Na ogół jest on ściślej określony i bardziej zrytualizowany. W perwersji — jeśli mogę się tak wyrazić — jest więcej „kultury niż natury". Mam tu na myśli wagę aspektu symbolicznego, jego dominację nad przyjemnością czysto „zmysłową" w perwersji. tekst: Damian Janus dla Lista artykułów ←
Pokazywanie . Mikibbaa. 4 miesiące temu. Wymiana fotek z żonami. wikin VIP. Para · 4 miesiące temu. pokaz za pokaz unsee. WymianaFotzonek. 4 miesiące temu.
Jest sposób, znalazłem tę rozwiązanie na steam. "We właściwościach gry na swoim steamie zmień język na angielski i zaktualizuj grę. Wejdź w katalog \SteamLibrary\steamapps\common\Dragon Age Inquisition\Data\Win32\Loc. W katalogu loc pojawia się dwa pliki: en.sb i en.tob. Te dwa pliki skopiuj tymczasowo do innego katalogu i ponownie
330 views, 0 likes, 0 loves, 0 comments, 1 shares, Facebook Watch Videos from Panda Zuzanna : Super jest dawać szczęście innym Nie chodzi o ilość, ani wielkość. Chodzi o małe gesty, pokazywanie
Pokazywanie . Underdog27. 11 miesięcy temu. Dam szpilki żony do zalania. Wysyłka paczkomat em lub osobiście Rzeszów. Potem proszę o odesłanie mi zalanych.
Pokazywanie Nagiej Zony – Ukryłem telefon pod prysznicem i nagrałem nagiej mojej przyrodniej siostry. Więcej filmów erotycznych: Pokazywanie Nagiej Zony 10 min
czemu prawie nikt nie mówi o zapisywaniu zdjęć, które otrzymywał od dziewczyn i chętne pokazywanie ich innym bez ich zgody? 08 Jan 2022
podnieca Cię pokazywanie żony ? ontorun30. Mężczyzna · 9 lat temu. z chęcią ją skomentuje. dociekliwi VIP. Para · 9 lat temu. Tak ;) chudy2017 VIP. kguC.